Extinction Rebellion reageert op de onjuiste en lasterlijke opmerkingen van Mourad Maimouni (Team Fouad Ahidar-Bxl+) en Philippe Close, burgemeester van Brussel, tijdens de gemeenteraadsvergadering van 18 mei, waar de viering van de Amerikaanse ambassade in het Cinquantenaire Park op 28 juni werd besproken. Deze discussie, die op een heldere en legitieme wijze werd geopend door Benedetta de Marte (Ecolo-groen), leidde tot een leugenachtig, paternalistisch en schokkend betoog, dat ons ertoe aanzet ons uit te spreken.

Een ongekende historische gebeurtenis die niemand wil erkennen

Op 28 juni zal de Amerikaanse ambassade het Jubelpark privatiseren om 4 juli, hun nationale feestdag, te vieren. Vuurwerk, metaaldetectoren, een liveoptreden van Nile Rodgers – alles erop en eraan. Dit alles in het hart van Europa, een van de sterkste politieke symbolen in België, afgesloten voor de Brusselaars.

Dit is nog nooit eerder voorgekomen. Nooit in de hele geschiedenis van België heeft een buitenlandse staat zijn nationale feestdag gevierd door zich deze openbare ruimte toe te eigenen. Niet Frankrijk. Niet Duitsland. Niet Rusland. Niemand.

Tijdens de gemeenteraadsvergadering op 18 mei opende Benedetta De Marte (Ecolo-Groen) dit debat met duidelijkheid en legitimiteit. De reactie die ze kreeg – van Philippe Close, burgemeester van Brussel, en Mourad Maimouni (Team Fouad Ahidar-Bxl+) – was een mengeling van kwade trouw, paternalisme en, in het geval van de heer Maimouni, woorden die zo ernstig waren dat we ze publiekelijk moeten noemen.

Het argument van de gewoonte gaat niet op

Philippe Close heeft geprobeerd dit evenement af te doen als iets alledaags. Hij verklaarde dat Brussel elk jaar „een dertigtal evenementen“ organiseert die verband houden met niet-Belgische gemeenschappen en voor hen bestemd zijn. Dat is volkomen waar, en dat is iets om blij mee te zijn, maar het heeft niets te maken met wat er zich in het Jubelpark afspeelt en dat weet de heer Close.

Deze evenementen zijn open voor het publiek. Het zijn festivals, volksfeesten en culturele evenementen die voor iedereen toegankelijk zijn. Geen enkele buitenlandse regering is zo ver gegaan om een van de grootste parken van Brussel te privatiseren voor exclusief eigen gebruik.

Bovendien wil de ambassadeur niet eens dat andere Amerikanen erbij aanwezig zijn. Extinction Rebellion werkt nauw samen met de Amerikaanse gemeenschap in Brussel, en van de tientallen Amerikaanse burgers met wie we samenwerken, hebben we er nog geen één ontmoet die is uitgenodigd.

Wat deze ceremonie werkelijk betekent

De heer Maimouni herhaalde meerdere malen dat deze viering geen „verjaardagsfeestje voor Trump“ is, maar dat van een land, een natie en een volk.

Nou ja, de meeste Amerikanen in België zullen er niet bij zijn.

Maar laten we zijn argument eens bekijken aan de hand van een hypothetisch voorbeeld. Waarom vieren we de Russische nationale feestdag niet in het Jubelpark? Of die van Saoedi-Arabië? Of wat dacht u van Turkije of Marokko – twee grote gemeenschappen die in Brussel aanwezig zijn?

Als deze vieringen strikt om cultuur en “het volk” zouden draaien, dan rechtvaardigt niets deze speciale behandeling door de burgemeester. Waarom is de VS dan zo bijzonder?

Het antwoord, hoe ongemakkelijk dat ook is voor de burgemeester, is dat deze vieringen altijd door de politiek zijn bepaald. In ons geval zijn grote Amerikaanse militaire aannemers bang om buitengesloten te worden van de Europese markten nu Europa zich haast om zich te bewapenen, en wil Bill White zich in de gunst werken bij rechtse Belgische politieke elites en industriële leiders.

Dit feest heeft nooit gedraaid om de gemiddelde Amerikaanse burger, noch om de Amerikaanse cultuur in het algemeen. Het lijkt er zelfs op dat de enige manier om uitgenodigd te worden is om net zo dol te zijn op Donald Trump als de Amerikaanse ambassadeur.

Dit is de nuance die de burgemeester weigert te erkennen – dat hij ermee heeft ingestemd om een feest ter ere van de regering-Trump te organiseren in het hart van Europa, waar de meerderheid van de Amerikaanse gemeenschap niet aanwezig zal zijn, op een moment dat de Verenigde Staten hun eigen burgers terroriseren met ICE, klimaatregelgeving afbreken, presidenten ontvoeren (Venezuela), medeplichtigheid aan genocide (Israël) en het ontketenen van oorlogen (Iran).

Daar gaat ‘One Nation. Under God.’

De woorden van de heer Maimouni: een rode lijn overschreden

Wat er daarna gebeurde, gaat verder dan louter politieke meningsverschillen.

De heer Maimouni omschreef onze medestrijders van Gaia – die pleiten voor een vuurwerkverbod om de dieren in het park te beschermen – als “woke bourgeoisie”. Een woordkeuze die veel zegt over zijn opvattingen.

Vervolgens beweerde hij dat Extinction Rebellion “de veiligheid van alle Brusselaars” in gevaar bracht. Deze beschuldiging is lasterlijk. Onze organisatie is pacifistisch en geweldloos, een vaststaand en onbetwistbaar feit. Dat de heer Maimouni zijn “mening” zonder enige grond verkondigt, zegt veel over de kwaliteit van zijn argumentatie.

Maar de ergste opmerking kwam later. In een obscene en onverantwoordelijke vergelijking trok de heer Maimouni een parallel tussen ons protest tegen dit evenement en een hypothetisch verbod op de herdenking van de Holocaust vanwege de daden van Netanyahu.

Deze vergelijking is schokkend en beschamend. Ze maakt misbruik van de nagedachtenis aan de slachtoffers van de Holocaust om elke politieke kritiek te neutraliseren. Het verwart opzettelijk – of onthult een verbijsterend misverstand – het verschil tussen het herdenken van slachtoffers van een genocide en gematigde kritiek op een specifieke regering. De twee kunnen niet verder uit elkaar liggen.

Dit is geen onhandigheid. Het is een poging tot intimidatie door middel van een impliciete beschuldiging van antisemitisme.

Zijn collega’s probeerden hem het zwijgen op te leggen en herinnerden hem eraan dat de scène werd gefilmd. Ze hadden gelijk dat ze dat deden. Wij zullen niet zwijgen.

Een fundamentele ecologische kwestie

Deze strijd is niet alleen symbolisch; hij is diepgaand en concreet ecologisch van aard.

Het Jubelpark is een van de weinige grote groene ruimtes in het centrum van Brussel. Philippe Close erkent dit zelf en omschrijft het als “een echte groene long”. In een stad die geteisterd wordt door hittegolven, vervuiling en bodemafdekking, zijn deze ruimtes een overlevingsinfrastructuur geworden — zowel voor mensen als voor andere levende soorten.

En wat doet de gemeente met deze plek? Ze privatiseert hem. Ze zet hem af. Ze sluit hem gedeeltelijk af. Er wordt een grootschalig evenement gehouden – lawaai, vuurwerk en aanzienlijke logistieke druk – om de staat te vieren die de meest destructieve rol heeft gespeeld in de wereldwijde uitbreiding van de productie van fossiele brandstoffen, massaconsumptie en georganiseerde klimaatsabotage.

Het symbool is duizelingwekkend. Elke dag wordt van burgers gevraagd hun uitstoot te verminderen, hun gedrag te veranderen en beperkingen te accepteren. En tegelijkertijd krijgt de macht die het meest verantwoordelijk is voor de klimaatramp een triomfantelijk podium aangeboden in een openbare, groene Europese ruimte.

Dit is geen tegenstrijdigheid. Dit is een demonstratie: ecologische strijd is waardeloos wanneer deze in conflict komt met geopolitieke belangen.

Brussel had een keuze

Brussel had nee kunnen zeggen.

Nee tegen de privatisering van een openbare ruimte ten behoeve van een buitenlandse staat. Nee tegen de diplomatieke instrumentalisering van het sterkste symbool van de Europese hoofdstad. Nee tegen de triomfantelijke enscenering van een macht die vastbesloten is de klimaatramp te versnellen.

Ze kozen anders.

De geschiedenis zal vastleggen dat in 2026, toen extreemrechtse regeringen overal ter wereld aan de macht kwamen en onze kans om een onomkeerbare klimaatramp te voorkomen steeds kleiner werd, Brussel zijn mooiste ruimte, zijn imago en zijn symbolische legitimiteit aanbood – aan degenen die onze collectieve vernietiging organiseerden.

De inwoners van Brussel hebben nooit iets te zeggen gehad en werden niet uitgenodigd.

Bruxelles Environnement heeft nog steeds de macht om dit te voorkomen. We roepen hen op om hun verantwoordelijkheid jegens de natuur en de inwoners van deze stad te nemen door samen met ons tegen dit evenement in te gaan.

DOE MEE : LEGAAL PROTEST OP 28 JUNI

Op de avond van het evenement zal Extinction Rebellion deelnemen aan een vreedzaam en legaal protest voor het Jubelpark, georganiseerd door Indivisible Belgium.

Aan iedereen die weigert toe te kijken hoe hun hoofdstad op een presenteerblaadje wordt aangeboden aan een regering die de wereld vernietigt : doe mee !

Samen zorgen we ervoor dat Brussel hoort wat de burgemeester verzwijgt.

PETITION : https://xrb.link/p3x8LGe9

Extinction Rebellion België, mei 2026